Άγγελος Αντωνόπουλος: Αυτό ήταν το μεγάλο του μαράζι

Ο θάνατος του Άγγελου Αντωνόπουλου, που έφυγε σε ηλικία 94 ετών, έχει βυθίσει σε θλίψη τον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και το κοινό που τον ακολούθησε όλα αυτά τα χρόνια μέσα από το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ένας ηθοποιός με βαριά διαδρομή, που όμως πάντα κρατούσε χαμηλούς τόνους όταν έκλειναν τα φώτα της σκηνής και έμενε μόνος με την προσωπική του ζωή.

Πίσω από τη λάμψη και τις μεγάλες συνεργασίες, υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν επιδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα για τα προσωπικά του. Αντίθετα, προτίμησε να ζει διακριτικά, με τις δικές του σιωπηλές χαρές αλλά και με σκέψεις που τον συνόδευαν για χρόνια.

Ένας γάμος που έμοιαζε με κινηματογραφική ιστορία

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος είχε παντρευτεί μόνο μία φορά, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν σχεδόν βγαλμένα από ταινία. Η γνωριμία του με τη Νινέτα έγινε στη Νάξο, όταν βρέθηκε στο νησί για επαγγελματικούς λόγους. Η έλξη ήταν άμεση, σχεδόν κεραυνοβόλα, και πολύ γρήγορα οι δυο τους αποφάσισαν να προχωρήσουν σε γάμο.

Μάλιστα, στο πλευρό του ζευγαριού ως κουμπάροι βρέθηκαν δύο εμβληματικές μορφές του ελληνικού θεάτρου, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος, κάτι που από μόνο του δίνει μια σχεδόν μυθική διάσταση στην ιστορία εκείνης της εποχής.

Παρότι ο γάμος τους δεν κράτησε για πολλά χρόνια, οι δυο τους διατήρησαν μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Δεν χάθηκαν ποτέ πραγματικά, αντίθετα έμειναν σε επαφή με έναν τρόπο ανθρώπινο και ήρεμο, χωρίς εντάσεις και δημόσιες συγκρούσεις.

Η πιο προσωπική του επιθυμία που δεν εκπληρώθηκε

Όσο κι αν είχε μια γεμάτη επαγγελματική ζωή, ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ ότι υπήρχε κάτι που του έλειψε βαθιά: ένα παιδί. Σε πιο ώριμα χρόνια της ζωής του, είχε μιλήσει ανοιχτά για αυτό το κενό, με έναν τρόπο σχεδόν εξομολογητικό.

Δεν ήταν μόνο η ιδέα της πατρότητας, αλλά η καθημερινότητα, η επαφή, οι συζητήσεις και οι στιγμές που δεν έζησε ποτέ όπως θα ήθελε. Το είχε περιγράψει με μεγάλη ειλικρίνεια λέγοντας:

«Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω ένα παιδί. Δεν ήρθε το παιδί στη ζωή μου όταν ήμουν νέος. Τώρα όμως σε αυτή την ηλικία μελαγχολώ. Ήθελα να έχω ένα παιδάκι. Να κουβεντιάζουμε, να πηγαίνουμε σινεμά, να μου λέει τους πρώτους ερωτικούς της ερεθισμούς, να τα κουβεντιάζουμε μαζί, να λέμε διάφορα, να λέω κι εγώ αναμνήσεις. Τέτοια πράγματα, ανθρώπινα και ωραία»

Ήταν μια από τις λίγες φορές που ο ηθοποιός άφηνε να φανεί τόσο καθαρά η ευάλωτη πλευρά του. Μια πλευρά που δεν είχε σχέση με επιτυχίες, ρόλους και χειροκροτήματα, αλλά με την απλή ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση.

Οι τελευταίες τηλεοπτικές του αναμνήσεις

Σε μία από τις τελευταίες του τηλεοπτικές εμφανίσεις, τον Οκτώβριο του 2022, είχε μιλήσει ξανά με ειλικρίνεια για τη διαδρομή του, το ξεκίνημά του στην υποκριτική αλλά και τις στιγμές που τον σημάδεψαν.

«Όταν ήμουνα νέος, έβαζα τη σκούφια μου στραβά και σφύριζα. Δεν με ένοιαζε και πολύ. Σήμερα μπορεί να μελαγχολώ, που δεν έχω ένα παιδί δικό μου. Κάποιο βράδυ πήγα στο Εθνικό Θέατρο και είδα τον “Θείο Βάνια”. Με ένα φοβερό θίασο, μεγάλο θίασο, μεγάλους ηθοποιούς και με τη σκηνοθεσία του Κουν. Έμεινα έκθαμβος. Κι όχι μόνο, αλλά είπα, «τώρα εγώ τι κάνω;». Και πήρα τη μεγάλη απόφαση, κατέβηκα στο υπόγειο, βρήκα τον Κουν και του είπα «Θέλω να γίνω ηθοποιός». Ο Κουν καταδέχτηκε και με άκουσε με προσοχή. Και έτσι αρχίζει το μεγάλο ταξίδι»

«Ο δρόμος της υποκριτικής είναι ένας δρόμος ανηφορικός και κατηφορικός. Μπήκα μεγάλος στη δουλειά αυτή. Πιο πριν έκανα ένα σωρό δουλειές, βοηθός σε εμπόρια, διάφορα. Ομολογώ ότι δεν είχα καμία σχέση και αποτύγχανα συνεχώς. Τόσο που κάποια στιγμή από αδιέξοδο είπα ότι πρέπει να πάω να κάνω αυτό που θέλω, αυτό που με βασανίζει. Μια μέρα με συνάντησε κάποιος κύριος και μου λέει, «Είδα την ταινία σας». Και μου λέει, «Δώσε μου το τηλέφωνό σας, εμένα με λένε Βασίλη Γεωργιάδη». Αντιλαμβάνεστε. Και ο Βασίλης με φώναξε στο «Χώμα που βάφτηκε κόκκινο».

«Άμα έχεις μια ωριμότητα σαν άνθρωπος, ξέρεις να υποδέχεσαι αυτό που σε βρίσκει. Εγώ ήμουν πρωταγωνιστής στο θέατρο και μία Κυριακή απόγευμα βγήκα στη σκηνή και οι θεατές είχαν έρθει με γαρδένιες. Αιφνιδιάστηκα βέβαια. Και κυρίως ήρθα σε δύσκολη θέση, για τους συναδέλφους που ήταν απάνω στη σκηνή. Γιατί ήταν συνάδελφοι με μεγάλη καριέρα, με μεγάλο εκτόπισμα. Τι να έκανα όμως; Τους δικαιολογήθηκα, τους είπα «Παίζω σε ένα σίριαλ που τώρα βρίσκεται στο δεύτερο μήνα και φαίνεται έχει κάποια επιτυχία».

«Παίξαμε με την Αλίκη. Είχε μεγάλη επιτυχία. Παίξαμε με την Καρέζη. Επίσης μεγάλη επιτυχία. Με την Τζένη συνδεθήκαμε και φιλικά, πάρα πολύ. Τα βράδια μετά το θέατρο μαζευόμαστε εκεί στο σπίτι της, μπροστά στο τζάκι και λέγαμε διάφορα, πολλά. Πολλές φορές μαλώναμε για πολιτικά θέματα. Και με την Τζένη και με τον Καζάκο, κι εγώ μάλιστα… πιο πολύ. Ύστερα η Τζένη ερχότανε και στο σπίτι μου, στην εξοχή, με υπομονή. Έστρωνε το τραπέζι, παίζαμε εκεί πέρα. Ήταν γοητευτική όταν θύμωνε. Πολύ. Περνούσαμε πάρα πολύ καλά στην εξοχή. Γενικά, ήταν τόσο τεράστιο το εκτόπισμά της. Που εμένα με βρήκε ανυπόφορο αυτό το πράγμα. Με τάραξε. Με συγκλόνισε. Η απουσία ήταν τεράστια»

Ένας αποχαιρετισμός με βαριά κληρονομιά

Σήμερα, ο χώρος του πολιτισμού αποχαιρετά έναν ηθοποιό που άφησε έντονο αποτύπωμα, αλλά και έναν άνθρωπο που, πίσω από τους ρόλους και την αναγνώριση, είχε τις δικές του σιωπές και ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Έναν καλλιτέχνη που έζησε έντονα μέσα στο θέατρο, αλλά κράτησε την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα — όπως ακριβώς το είχε επιλέξει.