Την τελευταία του πνοή άφησε χθες βράδυ ο Χιου Χάντσον, ο οποίος έγινε διάσημος με το βραβευμένο με Όσκαρ αριστούργημα «Δρόμοι της Φωτιάς».
Ο Βρετανός σκηνοθέτης Χιου Χάντσον έφυγε από τη ζωή σε νοσοκομείο του Λονδίνου, όπου νοσηλευόταν εξαιτίας πρόσφατης περιπέτειας της υγείας του, όπως ανακοίνωσε η οικογένειά του.
Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε εκ μέρους της οικογένειάς του αναφέρεται: «Ο Χιου Χάντσον, 86 ετών, αγαπημένος σύζυγος και πατέρας, πέθανε στο νοσοκομείο Charing Cross στις 10 Φεβρουαρίου μετά από σύντομη ασθένεια. Αφήνει πίσω τη σύζυγό του, τον γιο του και την πρώτη του σύζυγο».
Προτού ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, ο Χάντσον σκηνοθετούσε τηλεοπτικές διαφημίσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 σκηνοθέτησε ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στον Αργεντινό Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, θρυλικό οδηγό αγώνων της Φόρμουλα 1.
https://twitter.com/Independent/status/1624144599718498317?s=20&t=_QY6h7wHQbbcxJCLhXpYnA
Οι «Δρόμοι της Φωτιάς», η ιστορία των Βρετανών δρομέων που αγωνίστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, σάρωσε τα Όσκαρ το 1981 – μεταξύ αυτών που κατέκτησε ήταν το βραβείο Καλύτερης Ταινίας και το βραβείο Καλύτερης Μουσικής, την οποία έγραψε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου.
Το καλοκαίρι του 1981, ο Χάτσον τηλεφώνησε στον Παπαθανασίου και οι δυο τους συναντήθηκαν με τον Ντέιβιντ Πούτναμ. Ο θρύλος λέει ότι η αρχική επιλογή του σκηνοθέτη ήταν να χρησιμοποιήσει ένα παλαιότερο κομμάτι του Παπαθανασίου, το «L’ Enfant».
Εκείνος όμως τους έδωσε άλλη επιλογή, γράφοντας ένα καινούργιο. Ο Χάντον χρησιμοποίησε στην εναρκτήρια σκηνή τη νέα σύνθεση του Παπαθανασίου, ενώ το «L’ Enfant» χρησιμοποιείται σε άλλη σκηνή της ταινίας.
https://www.youtube.com/watch?v=CSav51fVlKU
To μουσικό θέμα των τίτλων έμελλε να γίνει ένα παγκοσμίως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και δημοφιλή κινηματογραφικά κομμάτια όλων των εποχών. Η μουσική χρησιμοποιήθηκε στην αρχή και στο τέλος, στην ίδια σκηνή, όπου οι δρομείς τρέχουν σε αργή κίνηση σε μία παραλία.
Η ταινία είχε χρηματοδοτηθεί από την εταιρεία παραγωγής του Ντόντι Αλ Φαγιέτ, του τελευταίου συντρόφου της πριγκίπισσας Νταϊάνα.
Αναφέρεται στην αληθινή ιστορία δύο Βρετανών ερασιτεχνών δρομέων οι οποίοι, καθένας για δικούς του λόγους, έβαλαν στόχο να κερδίσουν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι, που πραγματοποιήθηκαν στο στάδιο Κολόμπ.