Συντάκτης: Newsroom
24 Νοεμβρίου 2025 09:39
Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος μιλά για το θέατρο ως σχολείο ζωής, αποκαλύπτοντας πώς η τέχνη τον έχει διαμορφώσει, τον έχει δοκιμάσει και τον έχει διδάξει να βρίσκει φως ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Από τις σκηνές που τον σφυρηλάτησαν μέχρι τη μοναξιά στην Πολύαιγο, μας προσφέρει έναν προσωπικό οδηγό αυτογνωσίας και δύναμης.
Δημήτρης Γκοτσόπουλος: «Θα ήθελα έναν αδερφό να παίζουμε ξύλο – Οι γυναίκες με μεγάλωσαν!»
Το μεγαλύτερο κέρδος και η μεγαλύτερη απομυθοποίηση της τέχνης
«Το μεγαλύτερο κέρδος είναι η γνώση του εαυτού. Η τέχνη με ανάγκασε να κοιταχτώ χωρίς φίλτρα, να δω και τα σκοτάδια και το φως μου. Μου έμαθε την ταπεινότητα της αλήθειας. Η απομυθοποίηση ήταν πως δεν αρκεί το χάρισμα ή η αγάπη, χρειάζεται πειθαρχία, κόπος και συνέπεια ψυχής. Γιατί μόνο τότε αποκτάς το αξίωμα του ταλαντούχου, δεν σ’ το χαρίζουν, το καταθέτεις και το κερδίζεις. Η τέχνη δεν σε χαϊδεύει, σε δοκιμάζει. Αν την πλησιάσεις επιφανειακά, σε εκθέτει. Αν της δοθείς ολοκληρωτικά, σε μεταμορφώνει. Και εκεί βρίσκεται το παράδοξο, ότι το πιο σκληρό της πρόσωπο είναι και το πιο λυτρωτικό.»
Χωρίς ποια στιγμή δεν θα ήσασταν αυτός που βλέπουμε σήμερα;
«Χωρίς τις στιγμές που με δοκίμασαν δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα. Και όταν λέω δοκίμασα, δεν εννοώ μόνο όσα ήρθαν απ’ έξω, αλλά και εκείνες τις φορές που εγώ ο ίδιος χειρίστηκα λάθος μια κατάσταση, που βιάστηκα να ενθουσιαστώ, να εμπιστευτώ χωρίς όρια και έφαγα τα μούτρα μου. Αυτές οι στιγμές με προκάλεσαν να ανακαλύψω τη δύναμή μου, να μάθω να στέκομαι ξανά. Με έμαθαν ότι η πτώση δεν είναι αποτυχία, είναι μέρος της διαδρομής προς το φως. Και αυτό το φως κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή προσπαθώ να το φέρω μαζί μου, όχι για να με φωτίζει, αλλά για να το μοιράζομαι.»
Πριν από λίγα χρόνια βρεθήκατε και ζήσατε για λίγες ημέρες στην ακατοίκητη Πολύαιγο. Τι προίκα σάς έδωσε αυτή η εμπειρία;
«Η Πολύαιγος ήταν μύηση στη σιωπή. Πήγα για λίγες ώρες και τελικά έμεινα τρεις ημέρες. Εκεί ο χρόνος σταμάτησε και έμεινε μόνο το φως, η πέτρα και η θάλασσα. Για πρώτη φορά ένιωσα πως ήμουν ταυτόχρονα μέρος του Όλου και μοναδικός μέσα σε αυτό. Δεν υπήρχε τίποτα να με αποσπά, τίποτα να μου λείπει. Εκεί κατάλαβα το πιο σημαντικό απ’ όλα, τη δύναμη να μπορώ να σταθώ μόνος μου στον κόσμο και να νιώθω πληρότητα έχοντας μόνο τα απαραίτητα, και αυτά τα απαραίτητα δεν έχουν καμία σχέση με τον άνθρωπο του 2025. Η Πολύαιγος μου χάρισε αυτό: τη σιωπή ως γνώση και την απλότητα ως δύναμη.»
