Ελισάβετ: Στην ουρά πολίτες έξω από την τελευταία κατοικία της στο Ουίνδσορ

Εκατοντάδες πολίτες βρέθηκαν έξω από το Κάστρο του Ουίνδσορ για να επισκεφθούν την τελευταία κατοικία της βασίλισσας Ελισάβετ, στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, η οποία άνοιξε για το κοινό.

Σύμφωνα με το ΑP, η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη. Μεταξύ των πρώτων επισκεπτών ήταν η Αν Ντέλεϊ, από το Κάρντιφ, η οποία είπε: «Το κάστρο μοιάζει άδειο, μουντό. Κανείς δεν ζει σε αυτό. Είναι σαν να έχεις πουλήσει το σπίτι σου. Όλη η ιστορία να έχει χαθεί».

Το πιστοποιητικό θανάτου της βασίλισσας Ελισάβετ, που εκδόθηκε από τα Εθνικά Αρχεία της Σκωτίας, (National Records of Scotland), αναφέρει ότι ως αιτία θανάτου τα « γηρατειά»

Έπειτα από εβδομήντα χρόνια βασιλείας, η Ελισάβετ πέθανε στον Κάστρο Μπαλμόραλ στη Σκωτία. Ο θάνατός της ανακοινώθηκε από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στις 18.30 τοπική ώρα αλλά ήταν γνωστό ότι η πρωθυπουργός Λιζ Τρας είχε ενημερωθεί στις 16.30.

Νέα στοιχεία για το γεγονός που είχε παγκόσμια απήχηση έγιναν γνωστά με τη δημοσίευση του πιστοποιητικού, το οποίο υπογράφει η πριγκίπισσα Άννα, η κόρη της Ελισάβετ Β’, η οποία συντρόφευε τη μονάρχη στις τελευταίες της ώρες.

Ο πρωτότοκος γιος της, ο βασιλιάς Κάρολος Γ’, έφθασε το μεσημέρι στο Μπαλμόραλ, όμως οι άλλοι γιοι της Άντριου και Έντουαρντ όπως και ο γιός του Καρόλου, ο Ουίλιαμ, έφθασαν το βράδυ. Ο Χάρι, ο αδελφός του Ουίλιαμ ο οποίος πλέον έχει αποχωρήσει από τη μοναρχία, έφτασε αργότερα, μόνος.

Στο πεδίο «επάγγελμα» του πιστοποιητικού αναφέρεται: «Η Μεγαλειότητά της η Βασίλισσα». Και ο πύργος του Ουίνδσορ, στη δυτική περιφέρεια του Λονδίνου, εμφανίζεται εκεί ως η διεύθυνσή της: εκεί περνούσε τον περισσότερο χρόνο από τότε που ξέσπασε η πανδημία της Covid-19, παρότι τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στην πρωτεύουσα είναι συνήθως η κύρια κατοικία των Βρετανών μοναρχών.

Εάν η βασίλισσα απεβίωνε στην Αγγλία, δεν θα χρειαζόταν να συμπληρωθεί πιστοποιητικό θανάτου, μια νομική υποχρέωση που ισχύει για τους υπηκόους αλλά όχι για τον ίδιο τον μονάρχη. Ωστόσο αυτή η νομική υποχρέωση – που χρονολογείται από το 1836 – δεν ισχύει στη Σκωτία, όπου ο νόμος προβλέπει ότι «ο θάνατος κάθε προσώπου» πρέπει να καταγράφεται.