Συντάκτης: Newsroom
9 Σεπτεμβρίου 2026 18:14
Βαρύ είναι το κλίμα στον καλλιτεχνικό κόσμο μετά την είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, ενός τραγουδιστή που για δεκαετίες κατάφερε να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στην ελληνική μουσική και να αποκτήσει ένα ιδιαίτερα φανατικό κοινό.
Η είδηση έχει προκαλέσει έντονη συγκίνηση, καθώς ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές παρουσίες της ελληνικής νυχτερινής διασκέδασης, με μία πορεία γεμάτη μεγάλες επιτυχίες, συνεργασίες και στιγμές που συζητήθηκαν.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο Γιώργος Μαζωνάκης υπέστη ανακοπή και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Ελπίς» σε κρίσιμη κατάσταση.
Ο τραγουδιστής φέρεται να αισθάνθηκε αδιαθεσία και χρειάστηκε να μεταφερθεί άμεσα στο νοσοκομείο. Οι γιατροί έδωσαν μάχη προκειμένου να τον επαναφέρουν, ωστόσο, παρά τις προσπάθειές τους, δεν κατάφεραν να τον κρατήσουν στη ζωή.
Ιδιαίτερα φορτισμένη είναι, υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων, και η τελευταία συνέντευξη του Γιώργου Μαζωνάκη, στην οποία είχε μιλήσει ανοιχτά για μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του.
Ο ίδιος είχε αναφερθεί στην περιπέτεια που είχε βιώσει με την οικογένειά του, αλλά και στην ακούσια νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές όσων είχε περάσει.
Μιλώντας για τον εγκλεισμό του, είχε πει χαρακτηριστικά:
«Αυτός ο χρόνος ήταν περιπετειώδης μπορώ να πω. Φρόντισα να πάρω τα καλά στοιχεία που δίνει η κάθε κακή κατάσταση. Έμαθα να μιλάω όποτε θέλω εγώ να μιλάω, όχι όποτε θέλουν οι άλλοι. Είναι μία τακτική που απέκτησα με τα χρόνια. Είμαι από τους ανθρώπους που θέλω να εξηγώ μία κατάσταση με γεγονότα και να έχω το μυαλό μου από μακριά, όχι σε θυμό και νεύρα, να παίρνω την απόστασή μου. Δεν παρακολούθησα τίποτα από ό,τι έλεγαν. Για πολλά χρόνια η έκθεση μου έφερνε τρόμο, από εκεί και μετά από την εμπειρία κατάλαβα ότι είναι πιο καλή η ησυχία. Αν κάποιος με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε να ανοίξω την τηλεόραση γυρνούσα πλευρό και κοιμόμουν.
Η Βάσω δεν ήταν manager μου, ήταν συνεργάτης, πάντα τις αποφάσεις τις έπαιρνα εγώ. Αυτό άλλαξε πριν πολλά χρόνια. Είμαι ένας άνθρωπος που για να πάρω μία απόφαση πρέπει να δω μία κατάσταση από όλες τις πλευρές. Περάσαμε από πολλές κουβέντες για να καταλάβω ότι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε άλλο. Τον τελευταίο χρόνο αυτό έγινε έντονο από τη μεριά της οικογένειας, όχι από εμένα. Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται περίεργα όταν είχαμε μία διαφωνία με ένα ακίνητο. Η Βάσω είχε το πληρεξούσιο, δεν ήταν καλυμμένη νομικά. Άρχισε ο χορός του παραλόγου, ούτε με την μία πλευρά ούτε με την άλλη. Άρχισε να γίνεται ένα χάος και έπρεπε σιγά σιγά να ξεμπερδεύουμε τον κόμπο. Για να μην το φέρω τόσο μεγάλο, ήμουν το όνομα της οικογένειας. Κάθε παιδί θα βοηθούσε την οικογένειά του οικονομικά, όπως και η οικογένειά μου στο παρελθόν. Με ακολουθούσαν παντού, με στήριζαν. Τα πράγματα τα θεωρώ πιο απαλά σήμερα. Δεν θεώρησα ποτέ ότι ο εαυτός μου είναι ο υπέρτατος, ο μοναδικός. Πιο πολλές φορές τον εαυτό μου τον υποβίβαζα».
Η σχέση του με την οικογένειά του είχε βρεθεί στο επίκεντρο για μεγάλο χρονικό διάστημα και ο ίδιος δεν είχε αποφύγει να μιλήσει για όσα τον είχαν πληγώσει.
Με ιδιαίτερη ειλικρίνεια είχε αναλάβει μάλιστα και το δικό του μερίδιο ευθύνης, εξηγώντας πώς έφτασαν τα πράγματα στη ρήξη:
«Θεωρώ ότι 100% ότι έχω μερίδιο ευθύνης σε ό,τι έγινε με την οικογένειά μου. Ανακάλυψα πολλά πράγματα μέσα από αυτό που δεν ήμουν. Χίλια δυο πράγματα που τα υιοθέτησα που δεν είναι δικά μου. Πρέπει να δούμε τον εαυτό μας απέξω. Βίωσα πολλές πιεστικές καταστάσεις. Δεν αντιδρούσα ποτέ, είχα μία ευγένεια που μπορούσε να με καταστρέψει. Καθόμουν εκεί μέχρι να αλλάξει από μόνο του το πράγμα. Αν μου έλεγε κάποιος πριν χρόνια ότι δεν θα μιλούσα με την οικογένεια θα του έλεγα ότι δεν περνούσε ποτέ από το μυαλό μου. Μερικές φορές θεωρώ ότι θα με τσιμπήσεις και θα ξυπνήσω. Ερχόντουσαν στο σπίτι μου χωρίς να τους καλέσουν. ερχόντουσαν όχι για να τα βρούμε, για να μου πουν ότι αυτά που λέω δεν ισχύον. Κάποιες στιγμές η οικογένεια άρχισε να γκρεμίζεται μέσα μου. Είμαι ένας άνθρωπος της οικογένειας. Το αίμα γίνεται νερό. Νομικά το θέμα δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, θα ξεκινήσω να κινούμαι νομικά. Ισχύει η αγωγή του 1.000.000 για τον ακούσιο εγκλεισμό.Σαν άνθρωπος φυσικά θα σκέφτομαι το παρελθόν με το παρόν, παλεύουμε για να ζούμε το τώρα. Έχει να κάνει με τη διαχείριση του πράγματος. Μου έλεγαν να μην κάνω δουλειές με συγγενείς, αλλά τα άκουγα λίγο κλισέ. Έχασα χρήματα, μπαίνουν κι άλλοι συνεργάτες, όχι μόνο η οικογένεια, χάθηκαν όλα αυτά, και οι άνθρωποι και τα χρήματα και όλα».
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε περιγράψει με λεπτομέρειες και την ημέρα που οδηγήθηκε στο Δρομοκαΐτειο, μιλώντας για μία εμπειρία που, όπως είχε παραδεχτεί, τον σημάδεψε.
«Εγώ πίστευα ότι τα πράγματα ήταν αρκετά αθώα, αρκετά παιδικά. Δεν έχασα την εμπιστοσύνη μου με τους ανθρώπους. Υπήρχε μεγάλη αναστάτωση στο σπίτι μου, γύρισε την ζωή μου τούμπα. Γυρνώ από τη βόλτα που έκανα με την Αρίθα, χτυπάει η πόρτα και εμφανίζονται δύο αστυνομικοί με πολιτικά και μου δείχνει το χαρτί και μου λένε ότι πρέπει να πάω στο Δρομοκαϊτειο. Από μικρό παιδί πίστευα ότι κάποια πράγματα τα ένιωθα, τότε ένιωθα περίεργα. Πίστευα πράγματα για τον εαυτό μου που ούτε καν ήταν αλήθεια. Η μια μου η αδερφή ήταν έξω και με περίμενε με το αυτοκίνητο να ακολουθήσει το περιπολικό. Αυτό για εμένα ήταν πάρα πολύ κακό. Εγώ εκείνη την ώρα μαγείρευα, έφαγα, έκανα ντουζ, πήγα στο περιπολικό και πήγα στο Δρομοκαϊτειο. Τα τελευταία χρόνια δεν είχα άγχος με την εξουσία. Μιλούσα με τους αστυνομικούς. Ήμουν ήρεμος και μετά ξεκινούσα να σκέφτομαι τι θα συμβεί. Λέω τι θα κάνω; Άρχισα να σκέφτομαι τα πρακτικά θέματα σε περίπτωση που μείνω. Περίμενα ότι δεν θα με κρατήσουν. Κάτι υποθάλπτει από κάτω, το οποίο δεν το ξέρω. Υπάρχουν και οι ιδιωτικές κλινικές και οι δημόσιες, δεν ήξερα τι συμβαίνει, είμαι ένας άνθρωπος που είμαι ντροπαλός και στην έκθεσή μου κάποιοι θεωρούσαν ότι είμαι αλαζόνας, αυτή ήταν μία άμυνα. Δεν ήταν το πιο εύκολο, φοβόμουν πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι μέσα στη κλινική. Ήταν αρκετά δύσκολο θα πω. Ένιωσα τρόμο και προδοσία. Η χαρά του Δρομοκαϊτειου ήμουν, κάποιοι έλεγαν εντάξει μια χαρά είμαστε αφού είναι και ο Μαζωνάκης εδώ».
Μάλιστα, είχε εξηγήσει πως εκείνη την περίοδο η μεγαλύτερη αγωνία του ήταν η δουλειά του και όσα θα μπορούσαν να συμβούν στην επαγγελματική του ζωή.
«Η δουλειά μου ήταν αυτό φοβόμουν, Γενικά είχαμε κόψει με την οικογένειά μου αρκετό καιρό πριν. Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν ότι είχαν μία καραμέλα που μου το έλεγαν σε ό,τι και να έλεγα τύπου “δεν ξέρεις τι λες”. Σίγουρα είχαν άλλα πράγματα στο μυαλό τους. Θεωρώ ότι ήταν κίνηση πανικού. Προσπαθώ να καταλάβω και μέχρι σήμερα. Όταν πας να κάνεις μία κίνηση σαν αυτή πρέπει να υποστείς και τις συνέπειες. Η κίνηση ήταν ξεκάθαρη. Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος. Ένα πράγμα που δεν τα πίστευα. Μέχρι να γίνει αυτή η κατάσταση κάποια πράγματα δεν τα ήξερα, δεν τα πίστευα. Η αγάπη των συγγενών μερικές φορές είναι καταστροφή. Δεν με ξάφνιασαν αυτά που έλεγαν, είχα καταλάβει πως θα κινηθούν. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς κάτι, την αδυναμία του ανθρώπου και να πας να την χρησιμοποιήσεις εναντίον του; Γιατί τώρα; Δεν ένιωσα ποτέ επικίνδυνος για τον εαυτό μου. Μπορεί να αισθάνθηκα με το μέσα μου, με τις σκέψεις μου, με πράγματα που μου τα μεταφέρανε. Εγώ λέω ότι τελικά η ζωή είναι ο αγώνας ο Γιώργος με τον Γιώργο αποκάλυψε».
Σε άλλο σημείο της εξομολόγησής του είχε μιλήσει για την ψυχολογική πίεση που ένιωθε, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο όλα όσα συνέβαιναν στην οικογένειά του επηρέασαν την καθημερινότητά του.
«Μερικές φορές οι άνθρωποι προσπαθούν να σε επηρεάσουν, με επηρέασαν κατά του εαυτού μου. Αρέσει στους ανθρώπους να κάνουν ιστορίες. Όλα έγιναν προφυτικά στη ζωή μου. Δεν ήταν ειλικρινής η οικογένειά μου όταν είπαν ότι θέλουν το καλό μου, ψευδής ήταν αυτό. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν κάποιος άνθρωπος κατά μου. Δεν άνοιξα ποτέ τηλεόραση, δεν πήρα ποτέ δημοσιογράφο τηλέφωνο. Ο Θεός σου δίνει αυτά που αντέχεις, αυτά είναι δοκιμασίες στη ζωή μου. Εμένα η πίστη και η πίστα με έσωσε. Ξεκίνησα από μικρός να κάνω ό,τι έκανα, δεν με βοήθησε κανείς ποτέ. Αυτό που με πληγώνει περισσότερο και κακώς με πληγώνει ότι κάποιος θα πει “έτσι συμπεριφέρθηκε στην οικογένειά του;”. Ακόμα δυστυχώς με ενδιαφέρει η άποψη του κόσμου. Πήγα να κάνω ένα χειρουργείο εκτάκτως, αφαίρεσα τη χολή. Ήξερα ότι όλα αυτά που άρχισα να δέχομαι θα μου βγει κάπου. Μου είπαν για το χειρουργείο της οικογένειάς μου αλλά δεν τους πίστευα στην αρχή. Άρχισα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου, πώς είναι δυνατόν να λένε τέτοια πράγματα η οικογένεια που ήμασταν έτσι. Ήμασταν μία οικογένεια που είχε πολύ χιούμορ, δεν ήμασταν κάθε Κυριακή στο οικογενειακό τραπέζι, ήμασταν πολύ χαλαροί. Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει, θεωρώ ότι θα τσιμπήσει κάποιος. Ο πατέρας μου είναι ουδέτερος, υποστήριζε πάντα τη μαμά ο μπαμπάς».
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ήταν και όταν αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο να υπάρξει κάποια στιγμή επανασύνδεση με την οικογένειά του.
«Η αγάπη ξέρετε τι σημαίνει; Δεν θα πάψω ποτέ να αγαπάω, σίγουρα είμαι πικραμένος, ψυχραμένος. Πάντα κρατάω μία ελπίδα που δεν θα σβήσει ποτέ αυτό γιατί πορεύομαι με το καλό. Αν δω τηλέφωνο στο κινητό μου από την οικογένειά μου δεν θα απαντήσω. Όσες φορές το έχω σηκώσει είναι η ίδια συμπεριφορά, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Μόνο ο Θεός συγχωρεί, όχι εγώ. Παλεύω να συγχωρέσω κάποια στιγμή. Με ενόχλησαν διάφορες συμπεριφορές. Με τους συναδέλφους έχω μία σχέση και στάση πολύ ωραία, αυτό που είδα περισσότερο κρατούσαν μία στάση ουδέτερη. Κάποιοι είπαν “δεν ξέρουμε αν το έκαναν”. Με ενόχλησαν πρόσωπα που είχα βοηθήσει εγώ να λένε “πώς το κάνει πάντα τα μπαλώνει και τα ξεπερνάει”. Με ενόχλησε πολύ αυτό. Από πού και ως πού να το πει αυτό ο Αντώνης Ρέμος; Ότι είμαι με το ένα πόδι στο σκοτάδι και με το άλλο στο φως; Σαφώς θα με ενοχλήσει να πει ο κάθε ένας ο,τι θέλει. Εγώ θεωρώ ότι είναι όλα λίγο μύθοι, είμαι πάντα στα οξύμωρα εγώ τα πράγματα. Θεωρώ ότι τα σκοτάδια πολλές φορές είναι μέρα. Τα σκοτάδια που οι άνθρωποι θεωρούν σκοτάδια είναι μέρα για εμένα. Από αυτή την ιστορία εγώ βγαίνω πολύ καλύτερα από πριν».
Οι δηλώσεις αυτές, στις οποίες ο ίδιος είχε μιλήσει χωρίς περιστροφές για την οικογένεια, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να σταθεί ξανά στα πόδια του, αποκτούν πλέον ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα.
