Ιωάννα Τούνη: «Το θύμα φοβάται να μιλήσει – Οι πραγματικοί θύτες στα μπουζούκια…»

Λίγες ώρες μετά τη σύλληψή της για τη δημοσιοποίηση του ονόματος του ανθρώπου που διέρρευσε το προσωπικό της βίντεο, η Ιωάννα Τούνη αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της με μια καταιγιστική ανάρτηση στο Instagram, στέλνοντας ένα μήνυμα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.

Η influencer περιέγραψε μια πραγματικότητα που, όπως τονίζει η ίδια, τρομάζει πολλές γυναίκες πιο πολύ από όσο παραδεχόμαστε. Μίλησε ανοιχτά για την αμφισβήτηση, τον διασυρμό, την επίθεση που βιώνουν τα θύματα και άφησε σαφείς αιχμές για το πώς λειτουργεί η δικαιοσύνη απέναντι σε αυτούς που καταφέρνουν να βγουν «αλώβητοι».

«Υπάρχουν γυναίκες που δεν μιλάνε. Όχι γιατί δεν έχουν φωνή, αλλά γιατί ξέρουν τι θα ακολουθήσει όταν μιλήσουν… Αμφισβήτηση, επίθεση, διασυρμός ή ακόμη και φυλάκιση! Ζούμε σε έναν κόσμο που το θύμα περιμένει 9 ολόκληρα χρόνια να δικαιωθεί. Και όταν αυτό τελικά συμβαίνει, συλλαμβάνεται και περνάει αυτόφωρο επειδή τόλμησε να αποκαλύψει το όνομα του κακοποιητή του. Έναν κόσμο που οι πραγματικοί θύτες χορεύουν στα μπουζούκια ανενόχλητοι… και αντί να ζητήσουν μια συγγνώμη, προσπαθούν να στείλουν το θύμα τους φυλακή… Και έτσι πολλές ιστορίες δεν θα ειπωθούν ποτέ. Το πιο τρομακτικό δεν είναι το έγκλημα. Είναι όταν το θύμα φοβάται να μιλήσει. Όταν η δικαιοσύνη δεν το προστατεύει», έγραψε.

Σε βίντεο που ανέβασε, η Ιωάννα περιέγραψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το πώς προσπάθησε να γιορτάσει τη δικαίωσή της, μόνο για να βρεθεί αντιμέτωπη με τον ίδιο άνθρωπο που την κακοποίησε. «Παραλίγο να περάσω όλο το Σαββατοκύριακο μου στη φυλακή. Μετά το δικαστήριο και αφού οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν για κακούργημα με 3 και 4 χρόνια φυλάκιση με αναστολή, πήγαμε να γιορτάσουμε… και εκεί, δίπλα μου, καθόταν ο άνθρωπος που με κακοποίησε. Ήταν εκεί, διασκέδαζε, και εγώ ένιωθα ότι η νίκη στα χαρτιά ήταν δική μου, αλλά στη ζωή ήταν δική του», είπε με εμφανή οργή και απογοήτευση.

Η Ιωάννα περιέγραψε πώς προσπάθησε να φύγει, πώς ζήτησε επανειλημμένα από τους υπεύθυνους του μαγαζιού να τον απομακρύνουν και πώς τελικά αναγκάστηκε να αποχωρήσει μαζί με τους φίλους της, ενώ εκείνος συνέχιζε να διασκεδάζει. Το θύμα και η αδικία γίνονται εδώ πιο έντονα από ποτέ, καθώς η ίδια τονίζει ότι ο άνθρωπος που την κακοποίησε όχι μόνο προστατεύεται πλήρως από το νόμο, αλλά και δεν του επιβλήθηκε καμία ποινή ή πρόστιμο που να τον περιορίζει.

Η συγκλονιστική της αφήγηση συνεχίζει: «Νιώθω πνιγμένη από την αδικία. Προσπαθώ επί εννέα χρόνια να δικαιωθώ και παρόλα αυτά, το όνομά μου έχει διασυρθεί και ο ένοχος είναι έξω, προστατευμένος. Οι δημοσιογράφοι δεν δημοσιεύουν καν το όνομά του, ενώ σε άλλες περιπτώσεις βλέπουμε τα αντίθετα. Την επόμενη μέρα δύο αστυνομικοί ήρθαν στο σπίτι μου για το αυτόφωρο – εμένα, το θύμα. Ευτυχώς, η εισαγγελέας επέτρεψε να φύγω».

Και προσθέτει με ειλικρίνεια: «Δεν ξέρω πότε θα μπορώ να μιλήσω για όλο αυτό χωρίς να κλαίω. Ακούω παντού προτροπές να μιλάμε, να μη σωπαίνουμε, αλλά όταν μιλάς, κινδυνεύεις να βρεθείς στη φυλακή. Και οι ένοχοι; Αλωνίζουν έξω. Ακόμη και τώρα, θέλουν κι άλλο, γιατί άσκησαν έφεση. Ο δικηγόρος μου θα ζητήσει αυστηρότερη ποινή, αλλά δεν ξέρω πότε αυτή η δικαιοσύνη θα φτάσει σε μας, τα θύματα».

Με αυτό το ξεσπάσμα, η Ιωάννα Τούνη δεν κάνει απλά μια δήλωση· καταθέτει μια πραγματικότητα που συχνά μένει κρυφή: πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα να μιλήσει και πόσο αναποτελεσματική μπορεί να είναι η δικαιοσύνη απέναντι σε αυτούς που έχουν εξουσία και θράσος.