Κατερίνα Διδασκάλου: «Οι κόκες στα πάρτι στη Νέα Υόρκη ήταν βουνό»

Αποκαλυπτική ήταν η Κατερίνα Διδασκάλου σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε.

Καλεσμένη στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ ήταν την Τρίτης η γνωστή ηθοποιός Κατερίνα Διδασκάλου.

Μεταξύ άλλων, η πρωταγωνίστρια της σειράς «Μαύρο ρόδο», μίλησε για τη μητρότητα, για την επιλογή της να κάνει παιδιά σε νεαρή ηλικία και για τον λόγο που αυτό τη βοήθησε στην καριέρα της.

«Τα νέα παιδιά είναι σαν να ανήκουν σε όλους μας. Τους οφείλουμε και τη ζώσα διδασκαλία από σκηνής αλλά εγώ κάθομαι και μιλάω με αυτά τα παιδιά. Όσο εκείνα θέλουν εγώ κάθομαι και τους μιλάω, όσο κουρασμένη και να είμαι.

Πιστεύω ότι αυτές οι νέες ψυχές, ανεξαρτήτως αν είναι γκέι, στρέιτ, αγόρια κορίτσια, είναι οι αυριανοί μας πολίτες, γιατροί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, καλλιτέχνες και οφείλουμε να τους δείχνουμε αγάπη», είπε μεταξύ άλλων η Διδασκάλου.

Σε άλλο σημείο ανέφερε: «Έγινα μαμά στα 22 και αυτό με έσωσε. Ήμουν στη Νέα Υόρκη τότε. Γνώρισα τον μπαμπά των δύο παιδιών που έκανα πρώτα. Το γεγονός ότι έγινα μητέρα, με γείωσε.

Το επάγγελμά μας είναι δύσκολο, μπορεί να σε κάνει να καβαλήσεις το καλάμι. Είχα την τύχη να έχω δίπλα μου ανθρώπους που ενδιαφέρονταν.

Ήταν μια Νέα Υόρκη που οι κόκες ήταν βουνό μέσα στα πάρτι και το μαύρο το πουλούσαν σαν τσίχλες, ήταν άγρια τα πράγματα. Τα παιδιά μου δεν τα είδα εμπόδιο ως προς την καριέρα μου».

Παράλληλα, μίλησε για την προσευχή που έχει κάνει σε δύσκολες στιγμές της. «Έχω κάνει πολλή προσευχή. Και τώρα προσευχόμενη για ένα αγαπημένο κορίτσι, που ξέρω ότι αρρώστησε, διαβάζω τον μικρό παρακλητικό κανόνα στην Παναγία.

Θεωρώ ότι οι λέξεις έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και η προσευχή – δεν μιλώ για θρησκοληψία – έχει πολύ μεγάλη δύναμη.

Δεν είμαι το άτομο που πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Η προσευχή είναι προσευχή, δεν λες ‘στείλε μου αυτό’. Προσεύχεσαι και αυτό», τόνισε.

Η Διδασκάλου μίλησε και για την απόφασή της να φιλοξενήσει έναν άστεγο. «Δεν τον γνώριζα. Τον είχα δει εκεί που πήγαινα τα σκυλιά μου. Δεν είναι εύκολο προφανώς να φέρεις άνθρωπο στο σπίτι. Είχα τη θέληση, είχα κι έναν ειδικό χώρο.

Ήταν ένας μεγάλος άνθρωπος. Τον έβλεπα τη νύχτα στο χιονόνερο και ανατρίχιαζα. Στου Φιλοπάππου είναι γεμάτο με Ελληνες άστεγους. Δεν τον είδα ποτέ πιωμένο ή φτιαγμένο.

Φρόντιζε τα σκυλιά και πάντα είχε κάτι να προσφέρει. Δεν άπλωνε χέρι για ζητιανιά. Ήταν πάντα αξιοπρεπής. Έμαθα ότι δούλευε σε συνεργείο και του βρήκα μια δουλειά για μερεμέτια», επισήμανε.

Για την εμπειρία της να πάει σε μοναστήρι ώστε να προσαρμοστεί στις συνθήκες του ρόλου της ηγουμένης στο «Μαύρο ρόδο», δήλωσε: «Η πρώτη φορά που το φόρεσα το ράσο ήταν στην Αγία Ειρήνη στο Ρέθυμνο. Μου έκαναν μεγάλη τιμή.

Η Ηγουμένη Θέκλα μου χάρισε ένα σταυρό και ένα μαντήλι. Κινητό δεν απαγορεύεται στα μοναστήρια. Πήγαινα στις 5 το πρωί στον όρθρο, ο καθένας κάνει τα διακονήματά του, υπάρχουν πολλές δουλειές. Είναι ένα πρόγραμμα συνεχές, υπάρχει η ώρα της ξεκούρασης.

Έχουν και το μεσονύκτιο, οι λειτουργίες του μεσονυκτίου. Εγώ πέρασα πολύ ωραία, δεν θα μπορούσα να το κάνω συνέχεια. Όσο διήρκησε υπήρχε μια υπέροχη ηρεμία, ανακάλυψα τι είναι να ακούς μόνο το θρόισμα των φύλλων, την καμπάνα.

Όταν είσαι σε ένα γύρισμα δεν μπορεί να δοθεί αυτή η απόλυτη ησυχία, η οποία σε αναγκάσει να έχεις ησυχία και μέσα σου».