Συντάκτης: Newsroom
1 Οκτωβρίου 2026 17:12
Σε μια από τις πιο προσωπικές της εξομολογήσεις, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου μίλησε για όλα όσα σημάδεψαν την πορεία της μέχρι σήμερα. Η κόρη της Ζωής Λάσκαρη και του Αλέξανδρου Λυκουρέζου αναφέρθηκε στην πολυσυζητημένη υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, στη δική της μάχη με τις εξαρτήσεις, στις δύσκολες στιγμές που χρειάστηκε να ξεπεράσει, αλλά και στη σχέση με τη μητέρα της και τις εμπειρίες που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα της.
Με αφορμή την προσωπική της διαδρομή, μίλησε ανοιχτά για τα χρόνια κατά τα οποία οι ουσίες είχαν μπει στη ζωή της, για το σημείο όπου ένιωσε πως είχε φτάσει στα όριά της, αλλά και για τη μεγάλη προσπάθεια που έκανε προκειμένου να αφήσει οριστικά πίσω της εκείνη την εποχή.
Αναφερόμενη στην υπόθεση που έχει απασχολήσει έντονα τη δημοσιότητα, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου επέλεξε να κρατήσει μια προσεκτική στάση, ξεκαθαρίζοντας πως οι άνθρωποι γνωρίζουν μόνο τη δική τους πλευρά μιας ιστορίας και όχι απαραίτητα ολόκληρη την αλήθεια.
«Το μόνο που έχω να πω είναι ότι ποτέ κανείς δεν ξέρει την πραγματική αλήθεια, ξέρει μόνο τη δική του αλήθεια. Δεν αφορά κανέναν τι γίνεται στην οικογένειά μου. Αν ακούγονται ανακρίβειες και ψεύδη, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Η αλήθεια πάντα φαίνεται στο τέλος», δήλωσε.
Η συζήτηση οδηγήθηκε στη δική της εμπειρία με τις εξαρτήσεις και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα τους λόγους που μπορεί να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στις ουσίες.
Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου μίλησε για τα συναισθηματικά κενά, την ανάγκη για αγάπη και τη μοναξιά, υπογραμμίζοντας πως η εξάρτηση δεν συνδέεται απαραίτητα με την εξωτερική εικόνα ή την οικονομική κατάσταση ενός ανθρώπου.
«Οι εξαρτήσεις δεν έχουν να κάνουν με το αν τα έχεις όλα, αλλά με το αν έχεις πάρει την αγάπη που θες, αν νιώθεις μόνος, αν βιώνεις μια κατάσταση μεγαλώνοντας που δεν ικανοποιεί. Όλοι εμείς που έχουμε υπάρξει στις ουσίες, είναι γιατί δεν έχουν βρει την πραγματική αγάπη μέσα τους. Η μαμά μου ήταν κομμάτι όλων, δεν ήταν μόνο δικιά μου, όπως κάποια μαμά που δεν είναι διάσημη. Ένα παιδί πάντα θέλει τη μαμά του και όταν του λείπει, υπάρχουν κενά, οπότε με κάτι θες να τα γεμίσεις, αλκοόλ, ναρκωτικά, ζάχαρη…», ανέφερε.
Η ίδια αποκάλυψε πως όταν έφυγε από τη ζωή η Ζωή Λάσκαρη, είχε ήδη συμπληρώσει 14 χρόνια μακριά από τις ουσίες. Παρά τον ανείπωτο πόνο της απώλειας, δεν επέστρεψε σε όσα είχε αφήσει πίσω της.
«Όταν “έφυγε” η μαμά μου ήμουν καθαρή 14 χρόνια. Θα μπορούσα εύκολα να ξαναπάρω χάπια, όπως παίρνουν πολλοί όταν πεθαίνει κάποιος, αλλά δεν το έκανα. Το μόνο που έκανα στην κηδεία της μητέρας μου ήταν ότι κάπνισα τα τσιγάρα της και ήπια δύο τσικουδιές. Αλλά δεν έβαλα τις ουσίες στη ζωή μου για να ξεπεράσω τον πόνο. Ήταν δύσκολο, νομίζεις ότι δεν θα τελειώσει ποτέ, αλλά τα κατάφερα».
Η προσπάθεια να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της και να βρει τις δικές της ισορροπίες δεν ξεκίνησε πρόσφατα. Όπως εξομολογήθηκε, η εσωτερική αναζήτηση άρχισε όταν ήταν μόλις 25 ετών, χωρίς τότε να γνωρίζει πόσο δύσκολος θα ήταν ο δρόμος που είχε μπροστά της.
«Ξεκίνησα στα 25 το εσωτερικό ψάξιμο, αλλά δεν είχα ιδέα πού πήγαινα, τι ανηφόρες, κατηφόρες και πεσίματα θα είχε. Τώρα τα τελευταία 2-3 χρόνια είμαι πιο καλά προς τον εαυτό μου».
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της στη μητέρα της και στο πώς βίωσε από μικρή το γεγονός ότι μεγάλωνε δίπλα σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες Ελληνίδες ηθοποιούς.
Η ίδια παραδέχτηκε πως η σύγκριση ήταν σχεδόν αναπόφευκτη, κάτι που την έκανε να αισθάνεται διαφορετικά από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της.
«Ήταν πολύ βαρύ να είμαι κόρη μιας τόσο όμορφης γυναίκας και σταρ, όπως η Ζωή Λάσκαρη. Χωρίς να το θες υπάρχει μια σύγκριση. Άλλο η μητέρα μου, άλλο εγώ και δεν πάω να κάνω εκείνη. Δεν ήταν εύκολο, και στο σχολείο ένιωθα σαν να είμαι στην άκρη, γιατί όλοι μιλούσαν για τη μητέρα μου».
Στάθηκε, μάλιστα, και στο επώνυμο της οικογένειάς της, εξηγώντας πως η ταυτότητα ενός παιδιού διάσημων γονιών συχνά συνοδεύεται από προκαταλήψεις και έτοιμες αντιλήψεις.
«Ως παιδί διασήμων θα είμαι πάντα παρεξηγημένη, έχουμε αυτό το βαρύ πράγμα στην πλάτη μας. Αν ήταν μόνο η μάνα μου θα ήταν εντάξει, αλλά το “Λυκουρέζος” το ακούνε κάποιοι και παθαίνουν λαλά, δεν το αντέχουν. Αλλά δεν μπορώ να δικαιολογούμαι, δεν με αφορά τι πιστεύει ο κάθε άνθρωπος», δήλωσε.
Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου θέλησε να αποκαταστήσει, μέσα από τα δικά της μάτια, την εικόνα της μητέρας της πέρα από τη λάμψη και τη δημόσια παρουσία της.
«Δεν την ξέρετε τη μάνα μου, ξέρετε μόνο τη σταρ και την ωραία γυναίκα. Ήταν ένας άνθρωπος ευαίσθητος, φιλοσοφημένος, διάβαζε, ήταν νοικοκυρά, καλή μαγείρισσα, ήταν απλή και grande».
Μιλώντας για τα χρόνια των εξαρτήσεων, αποκάλυψε πως η μητέρα της δεν αντέδρασε με ενοχές όταν πληροφορήθηκε τι συνέβαινε, αλλά με θυμό. Η ίδια περιέγραψε μια μακρά περίοδο έντασης, κατά την οποία βίωνε έντονα συναισθήματα και δύσκολες σκέψεις.
«Η μητέρα μου δεν είχε ενοχές όταν έμαθε ότι ξεκίνησα τις ουσίες, αλλά θυμό. Γενικά ήμουν πολύ ελεύθερη, δεν είχα ποτέ ηρεμία. Όταν έλειπαν οι γονείς μου έκανα πολύ σκοτεινές σκέψεις. Ήμουν πολύ σκοτεινά ή σε πολύ ένταση. Κάποια στιγμή, επειδή ήταν χρόνια αυτό το πράγμα, μπούχτισα, έφτασα στον πάτο, δεν άντεχα άλλο», δήλωσε.
Στη συνέχεια αποκάλυψε και ένα σοβαρό περιστατικό που, όπως είπε, θα μπορούσε να είχε καταλήξει ακόμη και μοιραίο. Αφού είχε σταματήσει τη χρήση ναρκωτικών, είχε στραφεί στο αλκοόλ, όταν κάποια στιγμή κάποιος έβαλε κάτι στο ποτό της.
«Είχα ένα ατύχημα, που θα μπορούσε να ήταν θάνατος. Όταν είχα κόψει τα ναρκωτικά, έπινα αλκοόλ και μου έριξαν κάτι στο ποτό μου. “Έσβησα” στην πολυκατοικία απ’ έξω, πέρασε κάποιος και με πήγε στον Ευαγγελισμό. Αν είχα μπει στο σπίτι μου δεν θα με έβρισκε κανένας, γιατί έμενα μόνη μου και δεν μίλαγα με τους γονείς μου κάθε μέρα».
Σήμερα, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου μιλά με διαφορετική διάθεση για την προσωπική της ζωή. Όπως εξομολογήθηκε, αισθάνεται πως βιώνει για πρώτη φορά έναν έρωτα που δεν βασίζεται μόνο στο συναίσθημα της στιγμής, αλλά σε μια ουσιαστική σύνδεση και συντροφικότητα.
«Βιώνω για πρώτη φορά τον έρωτα, νόμιζα ότι ποτέ δεν θα βρω κάποιον για να πορευτώ ψυχικά. Μετά από τις τρέλες, μου αρέσει ότι δημιουργήσαμε μια σχέση με ουσία. Ο έρωτας, η αγάπη και η αγκαλιά σε απελευθερώνουν, είναι τεράστια θεραπεία».
Κλείνοντας, μίλησε για το πώς βλέπει πλέον το μέλλον και για τον τρόπο με τον οποίο η απώλεια της μητέρας της επηρέασε την αντίληψή της για τη ζωή. Παρότι εξακολουθεί να κάνει όνειρα, προτιμά να επικεντρώνεται περισσότερο σε όσα μπορεί να δημιουργήσει και να ζήσει στο παρόν.
«Κάνω όνειρα, αλλά πιο πολύ θέλω να πράττω καθημερινά, γιατί μετά δεν ξέρουμε τι γίνεται. Μετά τον θάνατο της μαμάς έχω τον φόβο ότι μπορεί να διαλυθούν. Δεν θα ήθελα να έρθει η μαμά για μισή ώρα, αλλά πάω εγώ εκεί που είναι».
