Σάκης Τανιμανίδης: Τέλος από τον ΑΝΤ1 – Όλη η αλήθεια- Το παρασκήνιο της κόντρας τους!
Ο Σάκης Τανιμανίδης δεν παρευρέθηκε στην κοπή πίτας του ANT1 και η απουσία του δεν πέρασε απαρατήρητη. Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί δεν εμφανίστηκε, όμως όσοι γνώριζαν το παρασκήνιο είχαν ήδη καταλάβει […]
Από την Άννα Βίσση στην Δέσποινα Βανδή: Το Hotel Ερμού γυρίζει.. σελίδα!
Η Άννα Βίσση φαίνεται πως ετοιμάζεται να γυρίσει σελίδα στη νυχτερινή της παρουσία στην Αθήνα. Μετά το τέλος της φετινής σεζόν, η «Απόλυτη» αποφασίζει να αφήσει πίσω της το εμβληματικό […]
J2US: Αυτός είναι ο καλλιτέχνης που παίρνει τη θέση του Κώστα Δόξα
Νέα εξέλιξη έρχεται να ταράξει τα νερά του J2US, το οποίο επιστρέφει το Σάββατο στους τηλεοπτικούς δέκτες με ολοκαίνουργιο επεισόδιο. Το μουσικό show βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της συζήτησης, αυτή […]
Η Ναταλία Λιονάκη, η οποία πέρασε χρόνια σε μοναστήρι στην Κένυα, έχει πλέον αλλάξει όνομα και τα τελευταία χρόνια ζει στην Τανζανία, αφιερώνοντας τη ζωή της σε ενήλικες και παιδιά που ζουν με AIDS. Η μοναχή Φεβρωνία, όπως ήταν γνωστή, πλέον είναι η μοναχή Νεκταρία και η καθημερινότητά της περιστρέφεται γύρω από την πνευματική στήριξη και τη φροντίδα αυτών που έχουν ανάγκη.
Η μητέρα της, Τζένη Λιονάκη, μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για τη σχέση της με την κόρη της και τη στάση της απέναντι στις επιλογές της. «Κρίμα έχασε τόσο ωραίο όνομα… Φεδρωνία. Τώρα για γέλια είμαστε ή για κλάματα; Δεν με αφορά το θέμα. Νομίζεις ότι όλοι αυτοί που είναι με τους παπάδες είναι με τον Θεό; Εγώ απέδειξα ότι δεν είναι. Θες να πεις ότι εάν νηστεύεις, θα πει ότι είσαι και καλός χριστιανός; Ο Χριστός δεν έλεγε ούτε να πηγαίνω να φιλάω τις εικόνες, ούτε να νηστεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ, ούτε να φοράω μακριά, ούτε, ούτε, ούτε. Όλο ούτε είναι οι παπάδες», είπε με έντονο ύφος.
Και συνέχισε χωρίς περιστροφές: «Μου είναι τελείως αδιάφορο το παιδί μου. Είναι κόρη μου αυτό; Αφού δεν έχει μάνα. Εγώ είμαι κατά σάρκαν μάνα. Έτσι δεν είπαν; Δηλαδή τη γέννησα, την παράτησα, μεγάλωσε μόνη της. Τη ζωή μου όλη την είχα αφιερώσει στο παιδί μου. Στη ζωή μου όσο μεγάλωνα αυτό το παιδί, δεν είχα πρόγραμμα για εμένα. Το πρόγραμμά μου ήταν το πρόγραμμα του παιδιού μου. Τι θα φάει, τι ώρα θα διαβάσει, τι ώρα θα κοιμηθεί, τι ώρα θα κάνει μπάνιο, πώς θα την σπουδάσω. Δεν είχα άλλο πρόγραμμα στη ζωή μου. Αρρώσταινα και εγώ δεν πήγαινα στο γιατρό. Δεν είχα χρόνο να πάω στον γιατρό. Έπρεπε τον χρόνο μου και αυτόν τον λίγο να τον δίνω στο παιδί μου. Η αχαριστία στο μεγαλείο της. Ε το πήρα απόφαση. Αφού δεν έχει αυτή μάνα, έχω εγώ κόρη; Γιατί να πονάω; Τα έχω βάλει όλα σε ένα συρτάρι και τα έχω κλείσει. Δεν αξίζει τον κόπο».