Συντάκτης: Newsroom
21 Ιανουαρίου 2026 13:53
Ο Στράτος Τζώρτζογλου άνοιξε την καρδιά του και μίλησε χωρίς φίλτρα για το τέλος του γάμου του με τη Σοφία Μαριόλα, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους και ξεκαθαρίζοντας ότι η ιστορία τους δεν έχει καμία σχέση με τα κλασικά, «θορυβώδη» διαζύγια που όλοι φαντάζονται. Μετά από έξι χρόνια γάμου και οκτώ χρόνια κοινής ζωής, οι δρόμοι τους χώρισαν σε επίπεδο καθημερινότητας, όχι όμως σε επίπεδο συναισθημάτων.
Ο ίδιος περιγράφει τη νέα του πραγματικότητα με ειλικρίνεια. Ένας άνθρωπος που είχε πάντα κόσμο γύρω του, φίλους, οικογένεια, αγάπη, τώρα που πλησιάζει τα 60, βρίσκεται ξανά μόνος σε ένα σπίτι. Όχι όμως όπως το φαντάζονται οι άλλοι.
«Μόνος μου δεν είμαι. Γιατί και με τη Σοφία, παρόλο που αποφασίσαμε από κοινού να ζήσουμε χωριστά, όταν βρήκε ένα καταπληκτικό σπίτι και εγώ ήμουν στην Αμερική, με πήρε τηλέφωνο γεμάτη χαρά. Κάποια στιγμή ξέφυγε η είδηση, γιατί το είχαμε αποφασίσει από τον Οκτώβριο. Κάπου ειπώθηκε και κάπως μεταφέρθηκε ότι χωρίσαμε. Όλοι θα νομίζουν ότι χωρίσαμε και έχουμε ένα από τα γνωστά διαζύγια. Ότι και καλά συνέβη κάτι φοβερό, ξέρεις πώς είναι τα διαζύγια! Ας πούμε, εγώ με τη Μαρία δεν χώρισα ποτέ. Ναι, χωρίσαμε τα κρεβάτια μας, το σπίτι μας, αλλά δουλεύουμε μαζί είκοσι χρόνια. Την αγαπάω υπερβολικά».
Για τον Στράτο, οι άνθρωποι που αγάπησε παραμένουν κομμάτι του, ανεξάρτητα από το αν μοιράζονται την ίδια στέγη. Το λέει ξεκάθαρα, σχεδόν ποιητικά, δείχνοντας πόσο βαθιά συναισθηματικός είναι.
«Αν κόψεις τις φλέβες μου, θα πεταχτεί πρώτα ο γιος μου, ο Αλκιβιάδης, μετά η Μαρία και μετά η Σοφία. Η Μαρία δεν άντεχε να με βλέπει με τον τρόπο που ζούσα. Είμαι μες στην ενέργεια, ακόμα και όταν κάθομαι, μοιάζω έτοιμος να εκραγώ. Η Σοφία ήταν ευτυχισμένη μόνο όταν πηγαίναμε διακοπές. Της λέω κάποια στιγμή “πήγαινε στη μάνα σου”. Και πήγε. Το κοριτσάκι μέσα της είχε χορτάσει λίγο με τις τηλεοράσεις και όλα αυτά, αλλά δεν το κατείχε το θέμα, δεν το πολυγούσταρε. Πάντα σκεφτόταν μην πει κάτι και εκθέσει και εμένα, τη μάνα της και το κύρος της. Ξέρεις πώς μπορούν να πάρουν μια φράση και να την απομονώσουν για να το κάνουν ζήτημα».
«Όχι, ποτέ, ποτέ. Ούτε με τη Σοφία ούτε με τη Μαρία, ποτέ, ποτέ, ποτέ».
Ο πόνος, όπως εξηγεί, δεν ήρθε από έναν άσχημο χωρισμό, αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος δίπλα του δεν ήταν πια ευτυχισμένος.
«Πόνο έχει όταν τη βλέπω να μην είναι ευτυχισμένη και εγώ να προσπαθώ να φύγω από το σπίτι για να μη με βλέπει σε αυτή την τρέλα. Δεν ξέρω, έκανε τον κύκλο της αυτή η σχέση ως γάμος, με τη στενή έννοια, αλλά ως αγάπη, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει με τη Σοφία, όπως και με τη Μαρία – μοιάζουν πάρα πολύ οι ιστορίες, παρόλο που δεν μοιάζουν σαν πλάσματα».
Μάλιστα, μπαίνει και σε μια σύγκριση χαρακτήρων, δείχνοντας πόσο διαφορετικές αλλά εξίσου σημαντικές ήταν οι γυναίκες της ζωής του.
«Και οι δύο βέβαια έχουν πάει πανεπιστήμιο. Η Μαρία φαρμακοποιός, η Σοφία μουσικολόγος. Αλλά δεν μοιάζουν. Η Σοφία πολύ ανοιχτή, γλυκιά και κοινωνική. Η Μαρία είναι πιο κλειστή και πιο μετρημένη».
Και τότε έρχεται το ερώτημα που όλοι σκέφτονται: αφού την αγαπάει τόσο, γιατί δεν συνεχίζουν μαζί;
«Γιατί ολοκληρώθηκε το κομμάτι γάμος με τη στενή έννοια, να μένουμε στο ίδιο σπίτι. Ίσως εγώ δεν αντέχω. Ίσως θέλω να έχω αυτή τη μοναχικότητα που μου αρέσει».
Η κουβέντα πηγαίνει και στο θέμα του παιδιού, ένα όνειρο που δεν ήρθε ποτέ, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο «αν».
«Δεν μπορούσαμε να κάνουμε. Υπήρχε ένα πρόβλημα υγείας που δεν το επέτρεπε. Και όταν τελείωσε το πρόβλημα υγείας, μπήκα στην κατάθλιψη για τρία χρόνια. Δηλαδή, ήταν και λίγο ζήτημα τύχης».
Αν ένα παιδί θα είχε αλλάξει την πορεία τους; Ο ίδιος δεν είναι σίγουρος.
«Αυτό δεν το ξέρω, γιατί θα μπορούσα να κάνω με τη Μαρία το ίδιο, αλλά δεν έγινε. Και τώρα πιθανόν να μην το μάθαινε και κανείς αν δεν ξέφευγε από κάποιον –μάλλον από την πλευρά της Σοφίας– γιατί εγώ δεν το είχα πει ούτε στον γιο μου. Αλλά δεν έχει σημασία τώρα αυτό».
Παρότι δεν ζουν μαζί, παραμένουν παρόντες ο ένας στη ζωή του άλλου, με αγάπη και θαυμασμό.
«Εντάξει, πήγε και έμεινε στη μάνα της πολύ καιρό γιατί έπρεπε. Στη Θεσσαλονίκη πάλι μαζί ήμασταν. Όταν ανέβηκα, σπίτι της έμεινα. Έχουμε μόνο αγάπη και θαυμασμό ο ένας για τον άλλο».
Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τόσο σημαντική στιγμή του.
«Εννοείται. Το έχει δει το έργο ογδόντα φορές. Την αγαπάω και είμαι πολύ ερωτευμένος με πολλά στοιχεία της Σοφίας. Απλά εγώ έχω αλλάξει λίγο… φάση».
Τέλος, αναλαμβάνει πλήρως το βάρος της απόφασης, χωρίς να ρίχνει ευθύνες.
«Πάντα παίρνω την ευθύνη για τις πράξεις μου. Για τα καλά και τα κακά. Ποτέ δεν παραδίδω τη δύναμή μου με το να λέω “ο άλλος φταίει”. Ποτέ! Δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου».
