Παυλίνα Βουλγαράκη: «Μπήκα στον Σταυρό του Νότου και συστήθηκα ως Αλεξάνδρα»

Δημοσιεύθηκε: 12 Μαΐου 2021 17:15
Παυλίνα Βουλγαράκη: «Μπήκα στον Σταυρό του Νότου και συστήθηκα ως Αλεξάνδρα»

Παυλίνα Βουλγαράκη: «Το Παυλίνα βγήκε από κλήρωση, επειδή οι γονείς μου δεν ήθελαν να με πουν Χάιδω, ούτε Χαρίκλεια των γιαγιάδων μου», Δήλωσε χθες το βράδυ στον Γρηγόρη Αρναούτογλου. Ενώ έκαναν μια μεγάλη κουβέντα γι’ αυτά που έχουν συμβεί στη ζωή της.

Παυλίνα Βουλγαράκη: «Μπήκα στον Σταυρό του Νότου και συστήθηκα ως Αλεξάνδρα»

Το ξεκίνημα στη μουσική και η τρομοκρατική επίθεση στο σπίτι της

«Θα το συγκρίνω με τη μουσική μου πορεία. Την περίοδο που οι γονείς μου ήταν στα πρωτοσέλιδα με πολύ αρνητική δημοσιότητα, ξεκίνησα κι εγώ την πορεία στη μουσική μου. Παλιά όταν ήσουν υπουργός, ήσουν σούπερ σταρ. Εγώ τη θεοποίηση των ανθρώπων δεν την καταλαβαίνω. Τις φωτεινές μέρες δεν τις θυμάμαι, επειδή στα 13-14 είχε γίνει τρομοκρατική επίθεση και είχε καεί το σπίτι. Τότε δεν είχαμε σπίτι.

Εγώ ανακάλυψα τη φωτιά, ήμουν εγώ με τα αδέρφια μου και τη μητέρα μου και ήταν τραύμα για μένα. Υπήρχε φόβος. Όταν ο κόσμος ήταν θυμωμένος δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Και μαζί μου ακόμα που δεν είχα καμία σχέση με αυτό. Ενώ εγώ ήθελα να με λένε Παυλίνα Βούλγαρη, λέω όχι θα με λένε Βουλγαράκη γιατί ήμουν θυμωμένη. Με έπνιγε το δίκιο».

«Η μητέρα μου μέσω όλης αυτής της διαδικασίας αρρώστησε, έπαθε καρκίνο, μέχρι και τώρα κάνει ακτινοβολίες. Βγήκε στο σώμα της. Το πώς το διαχειρίστηκαν είναι δικό τους. Είμαστε τέσσερα ανήσυχα παιδιά και γίναμε μια άτρωτη ομάδα».

Μπήκε στον Σταυρό του Νότου και συστήθηκε ως Αλεξάνδρα. «Ήμουν με την κολλητή μου τη Ρωξάνη που νόμιζαν ότι έφερα μαζί μου τη δασκάλα μου. Είχα πολύ άγχος, δεν φαντάστηκα ότι θα με πάρουν. Υπήρχε μία μπάντα σαν juke box και έψαχναν τραγουδίστρια. Είχαμε μια μεγάλη γκάμα και παίζαμε πολλά τραγούδια. Ήμουν 2 χρόνια εκεί. Την πρώτη μέρα αφού με πήραν είπα ότι δεν με λένε Αλεξάνδρα, ότι δεν έχω την εμπειρία και μου λένε “θα την πάρεις τη δουλειά; δεν έχουμε πολύ χρόνο” και λέω θα την πάρω. Ήταν δύο μέρες αυτό και τις άλλες έπαιζα σε μπαράκια».

Η συνεργασία της με τον Ψαραντώνη

«Δυσκολεύτηκα να τον βρω, αλλά ήθελα πάρα πολύ να γίνει αυτή η συνεργασία. Τότε είχα ένα αγόρι και του λέω θα γράψω τους στίχους σε μια χαρτοπετσέτα και αν του αρέσει ας με πάρει τηλέφωνο. Λέω δεν πειράζει θα πάω ξανά εκεί που θα είναι. Του συστήθηκα μου είπε ότι του αρέσει και μετά του είπα να το ακούσει αλλά κατάλαβα ότι δεν ήθελε να συνεργαστούμε. Αισθάνθηκα ότι δεν ήθελε λόγω του ονόματός μου και ότι είχε επηρεαστεί από τον περίγυρό του.

Άφησα το δισκάκι στο καφέ που έπινε τον καφέ του και είπα στην κοπέλα να του το δώσει. Μετά από κάποιους μήνες μου άφησε ηχητικό μήνυμα και μου έλεγε ότι έπρεπε να μου δώσει την ευκαιρία και ότι ήθελε να έρθει στην Αθήνα να το πούμε. Εγώ το είχα στείλει το τραγούδι με τη φωνή μου, τα ακύρωσα όλα και ήρθε την επόμενη μέρα. Το σκέφτομαι κάθε μέρα».