Πίτσα Παπαδοπούλου: «Πέρασαν 12 χρόνια για να κάνω επιτυχία – Ο Μάτσας με είχε στο συρτάρι του»

Δημοσιεύθηκε: 5 Ιουνίου 2021 19:15
Πίτσα Παπαδοπούλου: «Πέρασαν 12 χρόνια για να κάνω επιτυχία - Ο Μάτσας με είχε στο συρτάρι του»

Η Πίτσα Παπαδοπούλου ήταν καλεσμένη στην εκπομπή Προσωπικά με την Έλενα Κατρίτση. Της άνοιξε την καρδιά της για όσα συνέβησαν στη ζωή της και για την καριέρα της που καθυστέρησε να αναγνωριστεί.

Πίτσα Παπαδοπούλου: «Πέρασαν 12 χρόνια για να κάνω επιτυχία – Ο Μάτσας με είχε στο συρτάρι του».

«Πέρασαν 12 χρόνια για να κάνω επιτυχία. Ο Ζαμπέτας με έβγαλε με τη Μοσχολιού. Ήμουν 16 χρονών.

Ο Μάτσας με είχε στο συρτάρι του. Έτσι είναι οι εταιρείες. Ίσως να φταίω κι εγώ που άφηνα χώρο να περάσει άλλος. Και πάλι θα το πω ότι δεν έχω μετανιώσει και δεν μετάνιωσα για τη δουλειά μου. Τουλάχιστον έχουν να λένε ότι δεν με βοήθησε κανείς.

«Από εννιά χρονών έβγαζα το μεροκάματό μου. Δεν μου έλειψε τίποτα. Ο πατέρας μου μας άφησε, πήρε τον αδερφό μου και πήγε στο χωριό. Εγώ με τη μαμά μου, την αδελφή μου και ένα αγοράκι μεγαλύτερο από μένα που το πάτησε το τραμ στη γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη.

Παλιότερα δάκρυζα όταν άκουγα για πατέρα. Δεν μπορούσαμε να του μιλήσουμε. Ήταν άλλα μυαλά. Τι είχαν μεταξύ τους ποιος ξέρει. Εμένα με ενδιέφερε ότι μεγάλωσα με έναν πατέρα και μια μάνα να τυραννιέται. Έτσι ήταν η εποχή. Όλοι έτσι ήταν, ακόμα και μπαμπά να είχαν δούλευε όλη μέρα για το μεροκάματο»

«Από τη μια στιγμή την άλλη έπρεπε να βρω παπούτσια, ψηλά παπούτσια. Ήθελε φουστάνι, βραδινό. Και ποιον δεν είδα, Βουγιουκλάκη, Παπαμιχαήλ, Ξαρχάκο. Εμείς ήμασταν πάλκο με τη Μοσχολιού, δεν σηκωνόμασταν να τραγουδήσουμε. Το πόδια μου τρέμουν ακόμα. Έχω μία ανασφάλεια» είπε.

«Τρία χρόνια έκλαιγα που ήμουν στην Αθήνα. Είχα φύγει από τη Θεσσαλονίκη, τις παρέες μου, από τα γνώριμα. Δεν μπορούσα. Αλλά τώρα την αγαπάω πολύ την Αθήνα γιατί μου έδωσε πάρα πολλά πράγματα.

«Έχω ένα κακό, τραγουδάω αυτά που με πονάνε».

«Δεν είμαι ικανοποιημένη, δεν ικανοποιούμαι εύκολα ίσως γιατί η μαμά μου ποτέ δεν μου είπε “μπράβο το έκανες καλά”»