Τέρης Χρυσός για Γιάννη Πουλόπουλο: Τον βοήθησα να ανελιχθεί και όταν με είδε έκανε ότι δεν με ήξερε

Ο Τέρης Χρυσός, μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές που σημάδεψαν το ελληνικό τραγούδι, παραμένει ακόμα και σήμερα μια φιγούρα γεμάτη πάθος, αναμνήσεις και… αδικίες. Στα 67 χρόνια της καριέρας του, η ζωή του δεν υπήρξε μόνο φώτα και χειροκροτήματα· υπήρξαν στιγμές που τον στιγμάτισαν, που τον έκαναν να νιώσει την πικρία της αχαριστίας και της αναγνώρισης που δεν ήρθε ποτέ.

Ο ίδιος μιλάει ανοιχτά για όλα αυτά με έναν τρόπο που σοκάρει και συγκινεί ταυτόχρονα. «Αισθάνομαι πολύ αδικημένος», λέει χωρίς να κρατάει τίποτα για τον εαυτό του. «Έχω προσφέρει τόσα πολλά στην ελληνική μουσική, αλλά σχεδόν κανείς δεν μου είπε ένα καλό λόγο ή δεν έκανε κάτι για μένα. Θέλω, όταν φύγω, να γράφει στον τάφο μου: “Τέρης Χρυσός, ο αδικημένος”».

Και τα παραδείγματα δεν λείπουν. Υπάρχει ένας τραγουδιστής που κάποτε είχε τη δική του δεύτερη φωνή – μέτρια, όπως λέει ο ίδιος – και σήμερα ζει σαν βασιλιάς με εκατομμύρια και ένα σπίτι που μοιάζει βγαλμένο από περιοδικό, με λευκό πιάνο στο σαλόνι. «Τι παραπάνω είχε;», αναρωτιέται ο Τέρης, καθώς η πίκρα της αδικίας ακόμα καίει μέσα του. Και δεν είναι μόνο οι προσωπικές ήττες. Παρατηρεί επίσης ότι πολλοί έχουν αποκομίσει τεράστια κέρδη με τραγουδάκια, χωρίς να ξέρει καν με ποια μέσα.

Η απογοήτευση από τον χώρο της μουσικής δεν είναι μόνο επαγγελματική αλλά και προσωπική. Ο Τέρης θυμάται έναν από τους πιο ένδοξους συνεργάτες του, τον Γιάννη Πουλόπουλο. Ήταν γείτονες στο Περιστέρι και εκείνος δούλευε στην οικοδομή με τον αδερφό του. Ο Τέρης τον σύστησε στον Μίκη Θεοδωράκη και στην Columbia, και τον βοήθησε να ανελιχθεί σε επίπεδα που ξεπέρασαν τα δικά του. Κι όταν ήρθε η στιγμή να μοιραστούν μια στιγμή σε έναν χορό στο «Χίλτον», ο Γιάννης τον αγνόησε σαν να μην τον ήξερε καν. Το πλήγμα ήταν βαθύ, αλλά ο Τέρης δηλώνει ότι συγχωρεί τους πάντες – αν και η πικρία μένει πάντα λίγο στην καρδιά.

Παρά τις δυσκολίες, η νοσταλγία για τις στιγμές δόξας δεν τον αφήνει ποτέ αδιάφορο. Θυμάται με χαμόγελο εκείνες τις ακραίες εκδηλώσεις θαυμασμού, όπως όταν οι θαυμαστές του σήκωσαν κυριολεκτικά το αυτοκίνητό του και τον μετέφεραν 200 μέτρα πιο πέρα. «Αυτές οι στιγμές», λέει, «είναι η πραγματική μαγεία της καριέρας μου».

Ο Τέρης Χρυσός δεν είναι απλά ένας τραγουδιστής. Είναι ένα κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής που συνδυάζει λάμψη και σκληρές αλήθειες, χειροκροτήματα αλλά και αδικίες, αγάπη αλλά και πίκρες. Κι αν υπάρχει κάτι που τον χαρακτηρίζει πέρα από τη φωνή του, είναι η ειλικρίνεια και η αφοσίωση σε ένα ταξίδι που τον καθόρισε για πάντα.