Συντάκτης: Newsroom
1 Οκτωβρίου 2026 17:10
Σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση προχώρησε ο Θοδωρής Αθερίδης, μιλώντας για δύσκολες στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή του, τη μάχη που έδωσε με το αλκοόλ, το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε, αλλά και τη βαθιά σχέση που είχε με τη μητέρα του.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια σε μια περίοδο κατά την οποία το ποτό είχε γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του. Παρά το γεγονός ότι εξακολουθούσε να ανταποκρίνεται στις επαγγελματικές και κοινωνικές του υποχρεώσεις, όπως περιέγραψε, η εξάρτηση είχε αρχίσει να αφήνει έντονο αποτύπωμα στη ζωή του.
«Επαγγελματικά ήμουν άψογος αλλά ήμουν λίγο πιο θαμπός και πιο άνετος από ό,τι χρειαζόταν. Με τους φίλους μου ήταν πολύ καλός, δεν μου έβγαλε ποτέ βία αλλά η εικόνα ενός ανθρώπου που πάντα χρειαζόταν να έχει ένα ποτήρι δίπλα, προκαλούσε αμηχανία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Θοδωρής Αθερίδης εξήγησε πως, παρότι οι άνθρωποι γύρω του είχαν αρχίσει να ανησυχούν για την κατάσταση, ο ίδιος ήταν ακόμη αρκετά νέος και δεν αντιλαμβανόταν τότε το μέγεθος του προβλήματος. Το αλκοόλ, όπως είπε, ήταν κάτι που υπήρχε έντονα στο περιβάλλον του και έτσι η καθημερινή κατανάλωση δεν έμοιαζε αρχικά τόσο ανησυχητική.
«Υπήρχε μια ανησυχία πού θα πάει αυτή η κατάσταση αλλά επειδή ήμουν μικρός ακόμα και επειδή όλοι γενικά το έκαναν σε αυτή την ηλικία, δεν φάνταζε μεγάλο πρόβλημα», είπε, για να προσθέσει με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο: «Αν συνέχιζα, όμως, μπορεί να μην ζούσα, οι ποσότητες ήταν απαγορευτικές».
Μάλιστα, αποκάλυψε πως η πιο δύσκολη φάση ήρθε προς το τέλος εκείνης της περιόδου, όταν η κατανάλωση είχε γίνει καθημερινή και ιδιαίτερα μεγάλη.
«Συνήθως έπινα ένα μπουκάλι ουίσκι κάθε ημέρα. Ήμουν 34 και είμαι 61, δεν νομίζω να…», ανέφερε χαρακτηριστικά, αναλογιζόμενος σήμερα την απόσταση που χωρίζει εκείνον τον άνθρωπο από τη ζωή που έχει πλέον δημιουργήσει.
Ο ηθοποιός μίλησε ακόμη για μια διαφορετική, ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή, όταν υπέστη εγκεφαλικό. Εκείνο που είχε στο μυαλό του εκείνη την περίοδο ήταν να προστατεύσει τη μητέρα του από την αγωνία και την αναστάτωση.
«Όταν έπαθα εγκεφαλικό έκανα τα πάντα να μην το μάθει η μάνα μου και ευτυχώς όταν έφτασε στα αυτιά της έβγαινα από το νοσοκομείο και είπα στην αδερφή μου να κάνει FaceTime. Μου είπε “έκλεισες το θέατρο;” και εγώ της είπα “είχαμε πρόβλημα με τα ηχητικά”», περιέγραψε.
Τελικά, η μητέρα του πληροφορήθηκε την περιπέτεια της υγείας του από την αδελφή της. Ο ίδιος, μάλιστα, εξήγησε πως πολλές φορές η αλήθεια χρειάζεται να μεταφέρεται με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη και τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας.
«Η μητέρα μου το έμαθε από την αδελφή της, δεν ήξερε ότι την αναστατώνει. Οφείλεις να σκεφτείς τι θα πάθει αυτός στον οποίο θα το πεις».
Μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει σήμερα να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα, ο Θοδωρής Αθερίδης αποκάλυψε πως προσπαθεί να εστιάζει στα όμορφα και να μην εγκλωβίζεται σε όσα τον βαραίνουν.
«Είμαι της θεωρίας της μύγας και της μέλισσας να βρω το λουλούδι και όχι τα σκ@@ά, είναι θέση ζωής αυτό», είπε χαρακτηριστικά.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε επίσης στις γυναίκες με τις οποίες μεγάλωσε και στον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρέασαν την προσωπικότητά του. Όπως εξήγησε, θεωρεί πως η ανατροφή του μέσα σε ένα περιβάλλον με έντονη γυναικεία παρουσία τού έδωσε έναν διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνεται τις ανθρώπινες σχέσεις.
«Εγώ αισθάνομαι ότι έχω θηλυκά στοιχεία γιατί μεγάλωσα με γυναίκες, τις είδα πώς σκέφτονται. Είχα εντυπωσιαστεί από το πόσο τρυφερά ευγενικές είναι όταν αντιλαμβάνονται τη σαχλαμάρα των ανδρών και παίζουν το παιχνίδι τους ότι το τρώνε», ανέφερε.
Και στη συνέχεια έδωσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για να εξηγήσει τη σκέψη του:
«Λέει από μέσα της “θα τον αφήσω να μου κάνει τον ωραίο”. Το θεωρώ μέγιστο, το θεωρώ καταρχάς ευγενικό, ανθρώπινο, να σέβεσαι τον άλλο αν θέλει να κάνει κάτι, να μην τον ξεμπροστιάζεις. Είναι αδιακρισία το να κάνω τον άνδρα και να μου λες “πού μου κάνεις τον άνδρα;”. Με αφήνεις να κάνω τον άνδρα και εσύ να διασκεδάζεις».
Στη συζήτηση μπήκε και η προσωπική ζωή του ηθοποιού, με τον ίδιο να καταθέτει τη δική του άποψη για τις σχέσεις και τους χωρισμούς.
Όπως εξήγησε, το τέλος μιας σχέσης δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από συγκρούσεις ή κάποιο μεγάλο περιστατικό. Μπορεί, όπως είπε, απλώς να αλλάξει η δυναμική ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και να υποχωρήσει σταδιακά η ένταση του έρωτα.
«Όταν χωρίζεις δεν σημαίνει ότι έγινε κάτι δυσάρεστο. Απλώς περνάει η επήρεια του έρωτα. Λες “αν μείνω λίγο μακριά σου και εσύ μακριά μου, δεν λέω να εξαφανιστούμε, μήπως αυτή είναι η καλύτερη συνθήκη;”. Πραγματικά δεν έχω χωρίσει», είπε χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στη μητέρα του και στους φόβους που τον συνόδευαν για χρόνια. Ο Θοδωρής Αθερίδης μίλησε για τις φοβίες του, φέρνοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον φόβο του για τα αεροπλάνα.
Ο ίδιος περιέγραψε τη δική του αντίληψη για την αντιμετώπιση του φόβου, εξηγώντας πως πιστεύει ότι αυτός υποχωρεί όταν ο άνθρωπος αποφασίζει να πλησιάσει αυτό που τον τρομάζει και όχι όταν προσπαθεί να το αποφύγει.
«Φοβόμουν να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου ότι θα ήμουν σαν τη γάτα στο τσουβάλι», είπε, αναφερόμενος στους φόβους που κουβαλούσε.
Στη συνέχεια αποκάλυψε πως, μετά τον θάνατο της μητέρας του, αισθάνθηκε ότι κάτι μέσα του είχε αλλάξει και ότι οι συγκεκριμένες φοβίες είχαν αρχίσει να απομακρύνονται.
«Μου τα πήρε η μαμά μου φεύγοντας από τη ζωή. Είναι η ευχούλα της. Λίγο καιρό αφότου πέθανε, γυρίζω σπίτι, ανοίγω την πόρτα για να ανέβω τρεις ορόφους – ο φόβος ξεπερνιέται όταν πλησιάζεις κάτι και όχι όταν απομακρύνεσαι από αυτό – μπαίνω στο ασανσέρ χωρίς να φοβάμαι και είπα “what the fuck”».
Όπως περιέγραψε, αρχικά δεν σκέφτηκε ότι η αλλαγή αυτή μπορεί να συνδεόταν με την απώλεια της μητέρας του. Η εμπειρία του, όμως, όταν χρειάστηκε στη συνέχεια να ταξιδέψει με αεροπλάνο, τον έκανε να δώσει διαφορετική ερμηνεία σε όσα συνέβαιναν μέσα του.
«Δεν το σκέφτηκα ότι το έκανε η μαμά μου αλλά όταν μπήκα στο αεροπλάνο σκέφτηκα ότι τα πήρε η μαμά μου σαν να είπε “παρ’ τα από αυτόν να μην ταλαιπωριέται”», ανέφερε ο Θοδωρής Αθερίδης, μιλώντας με ιδιαίτερη συγκίνηση για τη γυναίκα που, όπως φαίνεται, εξακολουθεί να έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή και στη σκέψη του.
