Ζέτα Δούκα: Περνούσα από τη βουλιμία στην ανορεξία, κάποια στιγμή είπα «τέλος»

Τη μάχη που έδωσε με τις διατροφικές διαταραχές περιέγραψε η Ζέτα Δούκα, τονίζοντας για πολλά χρόνια μετέβαινε από την ανορεξία στη βουλιμία και το αντίστροφο. Η ηθοποιός επισήμανε ότι η ίδια πήρε την απόφαση να δώσει ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση, η οποία δεν επηρέασε τη μετέπειτα πορεία της, λόγω του δυνατού, όπως το χαρακτήρισε, σώματός της.

Μιλώντας στη διαδικτυακή εκπομπή των Rainbow Mermaids για την περίοδο που ήρθε αντιμέτωπη με την ανορεξία, η Ζέτα Δούκα μοιράστηκε όσα βίωσε. Παρά τις δυσκολίες όμως, όπως εξήγησε, δεν είχε σταματήσει να είναι λειτουργική. Ανέφερε επίσης ότι ούτε οι γιατροί διαχειρίστηκαν την περίπτωσή της, όπως θα έπρεπε.

Πιο αναλυτικά, είπε: «Έδωσα έναν αγώνα που κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια, μπορεί και λίγο παραπάνω. Ήταν από τα 15 μου μέχρι τα 26 μου. Ήμουν λειτουργική γιατί είμαι προικισμένη – γιατί αυτό πραγματικά αυτό είναι μία προίκα καλή – να έχω ένα δυνατό σώμα που να αντέχει πολλά. Γι’ αυτό και δεν μου άφησε όλη αυτή η ιστορία κάποια πράγματα, τα οποία θα τα κουβαλούσα μια ολόκληρη ζωή. Είχα “καλή” ανορεξία τα δύο πρώτα χρόνια, στα 15-17 που έχασα πάρα πολλά κιλά, με ορμόνες, με δύσκολα πράγματα, τα οποία δεν ήταν τα σωστά, γιατί δεν ήξερε και κανένας και οι γιατροί έκαναν του κεφαλιού τους».

Κάποια στιγμή αποφάσισε μόνη της να βάλει «τέλος», έχοντας ήδη ξεκινήσει ψυχοθεραπεία για άλλο λόγο. Η Ζέτα Δούκα τόνισε επίσης ότι δεν ήξερε σε ποιον να μιλήσει, ενώ κανείς γύρω της δεν τη ρώτησε αν ήταν καλά ή αν χρειαζόταν βοήθεια. Ακόμα και οι γονείς της δεν είχαν αντιληφθεί το τόσο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπιζε με την υγεία της.

Συγκεκριμένα, σημείωσε: «Μου ήρθε η περίοδος, πήρα πολλά κιλά. Διατηρούμουν σε αυτά τα καλά κιλά για το ύψος μου, αλλά κάνοντας εμετούς, περνούσα από την βουλιμία στην ανορεξία και από την ανορεξία στη βουλιμία για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι που κάποια στιγμή είπα “τέλος”. Κι αυτό το είπα μόνη μου, έχοντας βάλει, βέβαια, στη ζωή μου την ψυχοθεραπεία, αλλά για άλλη αιτία. Ψάχνοντας, τελικά, και θεραπεύοντας, άρχισα να μιλάω γι’ αυτό το πράγμα το οποίο έχω. Δεν ήξερα πού να το πω και τι να κάνω. Δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να μου πει “Είσαι καλά; Μήπως θες κάτι; Κάποια βοήθεια; Δεν σε βλέπω καλά”. Δεν υπήρχε αυτή η ερώτηση. Οι άνθρωποι που έχουν ανορεξία το κρύβουν… Φοράνε φαρδιά ρούχα… Και από το σπίτι μου δεν είχε παρατηρήσει κανένας τίποτα. Πήγα μόνη μου και είπα στην μαμά μου ότι δεν είχα περίοδο 9 μήνες».